Fietsen als hobby, en hoe Strava het (bijna) veranderde…

Fietsen is altijd een onderdeel van m’n leven geweest. Van m’n eerste tweedehandse driewieler tot de woon/werk/toer fiets die ik zelf uit onderdelen opgebouwd heb en de oude Flandria die ik “gered” heb van roest en vergetelheid. Fietsen en sleutelen aan fietsen is altijd een hobby geweest, maar het rijden op een fiets is nogal eens veranderd in de loop der jaren.

Op de basis school was de fiets iets om lol te maken. We reden met onze fietsen van betonnen trappen af tot de voorvork weer eens krom was. Soms reden we met 4 man op 1 fiets, 1 op het zadel (natuurlijk), eentje op de bagagedrager eentje op het stuur en eentje op de bovenbuis. Een fiets ging vaak niet langer mee dan 1 jaar. Op een gegeven moment kreeg ik ook geen nieuwe fiets meer van m’n ouders maar werd het een tweede/derde/vierde hands fiets. Niet dat dat iets uitmaakte. Het enige resultaat dat telde was hoeveel lol we hadden, niet hoe ver of hoe snel we reden.

Dan naar het voortgezet onderwijs. Grotere afstand rijden, nieuwe vrienden maar nog steeds op de fiets. We namen af en toe een omweg om wat langer te kunnen fietsen als we er zin in hadden (wat vaak voorkwam). We ontdekten de lol van het fietsen zelf, nieuwe routes en plekjes ontdekken. Op een gegeven moment gingen we ook op zaterdagen gezamenlijk fietsen. Op onze stadsfietsen, geen versnellingen, een terugtraprem, zware fietsen en geen idee hoe ver of hoe snel we reden. Niemand dacht aan een fietscomputer. Er bestonden wel kilometer tellertjes (mechanische tellertjes op de voorvork) maar dat vonden we niet interessant en smartphones waren nog science fiction (zo oud ben ik dus!). Maar we hadden lol, genoten er van en volgens mij ben ik toen echt besmet met het fiets virus.

Toen ik 15 was had ik m’n eerste vakantie baantje en m’n eerste salaris werd besteed aan een nieuwe fiets. Een oranje Peugeot PH10 racefiets. Compleet met racestuur, toe-clips en smalle bandjes. Ik monteerde er zelfs een fietscomputer op om te kijken hoeveel km m’n tochtjes op de racer waren.
Die tochten werden steeds langer, ik schaftte wielerkleding aan (nog van die jeukende wollen truitjes en zelfs die strakke broekjes) en ging later bij een fietsclub rijden. Maar m’n voorkeur ging toch uit naar solo ritjes of toeren met een of twee maten. Die ritten waren meer relaxed en je kwam meer in contact met een ander soort fietser. Zoals fiets kampeerders, de echte fiets toeristen dus. Ik haalde m’n broer en een vriend over om ook eens op fietsvakantie te gaan naar Engeland, hoewel onze fietsen daar niet echt geschikt voor waren. We zijn toen naar Hastings in Engeland gefietst en ergens heb ik het gevoel dat ik er nog het meest van genoten heb. 😉

Na die eerste fietsvakantie heb ik m’n Peugeot opgeruimd en een hybride fiets gekocht. Een zware, stevige Blacky 602 met 26 inch mtb wielen en dikke banden. Die fiets kon echt alles aan en bracht me overal heen waar ik wou. MTB tochten op gereden en fietsvakanties mee gedaan. Zelfs een cyclo sportieve op deze fiets gereden. Een geweldige fiets voor fantastisch toeren! Maar ik wou inmiddels meer weten van m’n gereden tochten, later terug kijken waar ik gereden had, welke wegen en plekjes ik langs gekomen ben, etc… En dat kon de fietscomputer me dus niet vertellen.

Toen kwam de smartphone!

Het zal ongeveer 2006 geweest zijn toen ik m’n eerste smartphone kocht. Nooit eerder behoefte aan gehad, maar met de groeiende invloed van internet, e-mail, etc… toch maar eentje aangeschaft. Een Nokia E71, en op die Nokia was een app genaamd Sports-Tracker. Een app om je route te registreren, afstand, snelheid, gemiddelde snelheid, enz… Dat beviel me wel, kon zelfs foto’s bij m’n tochten plaatsen online. Een mooie aanvulling op m’n fiets hobby.
Tegen die tijd was m’n Blacky fiets vervangen door een M5 Streetlegal ligfiets, daarna kwam er een Batavus Old-Dutch bij gevolgd door een tweedehandse Gazelle Alu-lite Impulse mtb. Maar het maakte niet uit op wat voor fiets ik reed, het gevoel van vrijheid was het belangrijkste. Dus woon/werk ritjes werden kleine toertochten, vaak meer dan de normale 10km ritjes naar het werk. Zelfs om 3 uur opstaan om nog even 70 km te rijden voor het werk en af en toe op zaterdag ochtend een langere tocht. Een verandering in werk locatie resulteerde in een woon/werk afstand van 30 km enkele reis en de Gazelle was niet helemaal de juiste maat voor me, dus ik ging weer op zoek naar een andere fiets. Ik kocht een Surly Disc Trucker frame en bouwde met losse componenten een multi functionele fiets voor forensen, toeren, off-road rijden en waar ik maar zin in zou hebben.

Via Twitter kwam ik in contact met fietsers die Strava gebruikten (iets als Sports-Tracker maar met meer social-media ingebouwd). Aangemeld en de app geïnstalleerd. (ik had inmiddels een android gsm). Het was op zich leuk, interactie met andere fietsers online, kudo’s, persoonlijke records, resultaten op zgn segementen, uitdagingen, enz… Maar het veranderde de manier waarop ik fietsen beleefde. M’n woon/werk ritten leken op een gegeven moment wel een wedstrijd: nieuwe records zetten, betere resultaten behalen op tussen stukken en zo. Ik zat er zelfs aan te denken om terug een racefiets aan te schaffen. Dat was niet het fietsen zoals het jarenlang m’n hobby geweest was, lol was ondergeschikt aan resultaten en obsessie voor snelheid. Daar kwam ik achter toen in 2014 fysieke problemen meer en meer belemmering werden om te fietsen en ik geen “echte” tochten meer kon rijden.

In 2015 kreeg ik last van enkele stress-fracturen in m’n voet en een peesontsteking. Maandenlang niet kunnen fietsen. En nu m’n conditie en motivatie (heel) langzaam terug op niveau komen heb ik eens goed gekeken naar de ritten registratie online. Ik realiseerde me dat ik geen “Strava rijder” ben, het haalde de lol uit het fietsen. Nu ben ik terug gekeerd naar Sports-Tracker, gewoon om zelf nog eens naar m’n ritten en foto’s te kijken om te herinneren hoeveel plezier ik had tijdens een tocht. Voor mij geen persoonlijke records meer, geen uitdagingen op segmenten, enz…
Ook als is het niet op Strava, zolang je maar rijdt en er van geniet! Dat is wat telt!

Ik ben weer die gast die voor het genot op z’n fiets springt, rijdt om te ontdekken, af en toe een pauze inlast om een foto te maken en te relaxen. Met een broodje bal in m’n stuurtas in plaats van “super-food” en geen lycra maar gewoon wat op dat moment aan m’n lijf hangt! 😉

Maakt niet uit wat voor soort fietser je bent, het belangrijkste tijdens het fietsen is het fietsen zelf en de beste prestatie is het genieten van de rit. Dat kan geen enkele app meten!

Rij veilig en geniet ervan!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *